5.2.16

Αγγλο-ελληνικό λεξικό όρων ραπτικής



Πρώτα πρώτα, και για να μην το ξεχάσω, έχω επιτέλους κάνει μία σελίδα στο facebook, στην οποία θα βρεις μικρές σοφίες (σχετικές με τη ραπτική, duh), καθώς και ωραία λίνκ και σελίδες για να ακολουθήσεις. Μη με χάσεις!


Σήμερα, που λες, σου έχω ένα ωραιότατο μίνι ελληνο-αγγλικό λεξικό όρων ραπτικής, διότι ξέρω ότι το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιογραφίας και βιντεογραφίας (λέγε με και youtube) είναι στα αγγλικά. Αν συνεχίσεις να σκρολάρεις προς τα κάτω, θα βρεις το λεξικό και σε μορφή pdf!


A
armhole (seams)=(ραφές στη) μασχάλη
B
ball point needle=βελόνες ραπτομηχανής για πλεχτά (κυρίως)
basting=καρίκωμα
belt=ζώνη

1.2.16

Πώς να ξεκινήσω με την καινούρια μου ραπτομηχανή;


Λύσαμε το πρώτο θέμα: πήρες την πρώτη σου ραπτομηχανή (καινούρια ή μεταχειρισμένη)! Καταρχάς, με 'γεια σου, να τη χαρείς, να είναι/είσαι παραγωγική (οι ραπτομηχανές δεν δουλεύουν μόνες τους, θέλουν κι εσένα να τις δουλέψεις), και να φτιάξεις ρούχα να φοράς κι εσύ και οι δικοί σου (καλά, μόνο εσύ, σιγά μη ράψουμε για άλλους).
Τώρα αντιμετωπίζεις το εξής πρόβλημα: τί την κάνεις; Κάθεσαι σε μια γωνιά και την κοιτάς και την καμαρώνεις; Την κοιτάς με αμφιβολία, με σκεπτικισμό, με φόβο;  Πώς ξεκινάς να ράβεις;

25.1.16

Τί ραπτομηχανή να αγοράσω;



Είναι κανείς εδώ (ώ-ώ-ώ...η ηχώ ήταν αυτή!);
Όταν ξεκίνησα να ράβω, το έκανα, βασικά, στο μυαλό μου. Μη γελάς. Είχα δει πολλά βίντεο στο YouTube πριν αγοράσω τη ραπτομηχανή μου. Για κανα τρίμηνο έβλεπα ασταμάτητα τουτόριαλς, και το βράδυ πριν κοιμηθώ τα αναπαρήγαγα στο μυαλό μου. Έτσι, όταν πήρα τη Singer μου, σχεδόν κατευθείαν ξεκίνησα να ράβω. Είδα πολλά βίντεο για το πώς να ράβεις φούστα, φόρεμα, τσάντα, πώς να περνάς τις κλωστές, πώς να σουρώνεις, τί να σου λέω τώρα, αλλά. Δεν έψαξα καθόλου για το ποια ραπτομηχανή να αγοράσω. Επειδή, μια ωραία πρωία, είπα θα πάω να πάρω τη ραπτομηχανή, και πήγα. Χωρίς να το ψάξω καθόλου! Δεν ρώτησα κανέναν, δεν διάβασα καμία κριτική. Πήρα την πιο φθηνή Singer που υπήρχε τότε. Η Singer μου (έχω τη Smart ΙΙ), μου βγήκε μια χαρά μηχανούλα, αλλά ίσως θα έπρεπε να το είχα ψάξει λίγο καλύτερα.

4.1.14

Happy new year!

Εδώ είμαι κι εγώ, για να σου ευχηθώ χρόνια πολλά δια το νέον έτος. Βάλε 2014 αντί για 1968 και είσαι μέσα!



24.11.13

Στην οδό Εδέσσης, ταξίδι στο χρόνο



Πριν από μία εβδομάδα φιλοξενήθηκα σε ένα σπίτι, όπου ζει και ο Φιντέλ με τ' όνομα, μία γάτα του Σιάμ όμορφη πολύ-να δες, αν δε με πιστεύεις:


Ο Φιντέλ, λοιπόν, έχει το εξής χαρακτηριστικό (εκτός από πολλές τρίχες): είναι περίεργος. Πολύ περίεργος (χαίρω πολύ). Καταρχάς, είναι συνεχώς σε εγρήγορση. Με τον παραμικρό ήχο, γυρνάει το κεφάλι του σχεδόν με έκπληξη, σπεύδει να επεξεργαστεί κάθε καινούριο που μπαίνει στο σπίτι, εξερευνά τις γωνίες του σπιτιού ξανά και ξανά και ξανά, περιεργάζεται όλους και όλα με ενδιαφέρον, κυκλοφορεί λες και βλέπει (σχεδόν) τα πάντα για πρώτη φορά. Λες, τώρα, αυτή η γάτα ή αμνησία έχει και ξεχνάει τί είδε ή είναι τυχερή που έχει τη διάθεση να βλέπει λεπτομέρειες κάθε φορά με τη διάθεση μικρού παιδιού (έστω, γατιού). Τείνω (ωραιοποιημένα) προς το δεύτερο (έλα!).
Η αλήθεια είναι, και να μη με παρεξηγήσουν, παρακαλώ, οι γατόφιλοι εκεί έξω, ότι αν ήταν να διαλέξω μεταξύ γάτας και σκύλου θα διάλεγα το δεύτερο, αλλά δεν μπορώ παρά να θαυμάσω την ιδιότητα του κυνηγού που έχουν αυτά τα αιλουροειδή. 
Έχοντας, που λες, πρόσφατη την συμβίωση με το Φιντέλ, προχθές κατέβηκα μία βόλτα στην πόλη με τον καλό μου. Το κέντρο (Τσιμισκή και λοιπά) ήταν εξωφρενικά γεμάτο με κόσμο (είχε ακόμα καλούτσικη θερμοκρασία), και σχεδόν αυτόματα τα πόδια μας μας πήγανε λίγο παραπέρα. Μπήκαμε, λοιπόν, στα στενάκια κοντά στην οδό Φράγκων, ήτοι στον φραγκομαχαλά. Φτάσαμε στην πλατεία Εμπορίου (υπέροχη μικρή γωνιά της πόλης, αλλά, φευ, τίγκα στα αυτοκίνητα-τί ασχήμια πια), και μπήκαμε στην Εδέσσης, μία οδό την οποία ποτέ άλλοτε δεν είχαμε περπατήσει. Τώρα, μη φανταστείς ότι είναι και κανένας μεγάλος δρόμος, καμιά εξηνταριά μέτρα στο όλον, αλλά είναι τόσο γοητευτικός!
Απ' ό,τι διαβάζω (στο google το έψαξα, μην τρελαίνεσαι), αυτή η οδός ήταν κάποτε μέρος μίας από τις εβραϊκές συνοικίες της πόλης, και σ' αυτήν υπάρχουν πάρα πολλά όμορφα και ιστορικά κτίρια, τα οποία δυ-στυ-χώς (δεν μπορώ να το τονίσω αρκετά, αυτό το "δυστυχώς"!) έχουν παρατηθεί στη μοίρα τους. Το να τα βλέπεις σε αυτήν την κατάσταση (την παρατημένη) έχει μία άλλη γοητεία, δε λέω, γίνεται η ατμόσφαιρα κάπως στοιχειωμένη και μαγική, κάτι σαν ταξίδι στο χρόνο ένα πράμα, αλλά, πες, πόσο πιο ωραία θα ήταν αν αυτά τα κτίρια είχαν ζωή (σας παρακαλώ, όχι άλλα καφέ και κλαμπ, όμως).
Καθώς, λοιπόν, περπατούσαμε, άρχισα να τραβάω φωτογραφίες (λέγε με και Ιάπωνα τουρίστα) και να κοιτάω κι από δω κι από κει ενθουσιασμένη. Σε αυτό το σημείο ακριβώς σκέφτηκα τον Φιντέλ: έβλεπα λεπτομέρειες στην πόλη στην οποία ζω εδώ και δεκαέξι χρόνια, τις οποίες δεν είχα ξαναδεί. Γεια σου ρε Φιντέλ, με τα ωραία σου! Είναι αυτό που λέμε epiphany. Μου ήρθε φλασιά, δηλαδή, πώς το λένε. Σιγά το πράγμα, θα μου πεις: μπήκες σε ένα δρομάκι στο κέντρο της πόλης, τρελή εξερεύνηση. Θα σου πω: ναι, τρελή. Όντως. Έτσι απλά.
Σε αυτό το ωραίο μπακράουντ, τώρα, έβγαλα και μερικές φωτογραφίες από την καινούρια φούστα που έραψα, η οποία όμως, δεν είναι και τόσο καινούρια, γιατί το ύφασμά της ξεκίνησε μερικές δεκαετίες πριν από τη Γερμανία, για να βρεθεί τελικά στα χέρια μου (ευχαριστώ πολύ, Κατερίνα! ;)). Μη φανταστείς τίποτα πολυτελές, ένα βισκόζ είναι, το οποίο, όμως, έχει πολύ όμορφο ντεσέν, και είναι χυτό και άνετο. Η ίδια η φούστα, τώρα, δεν είναι παρά δύο ορθογώνια παραλληλόγραμμα (ένα για μπρος και ένα για πίσω), τα οποία σουρώθηκαν και στερεώθηκαν με το ζωνάκι. Ένα φερμουάρ, και έξω από την πόρτα. Εύκολα και δοκιμασμένα πράγματα.
Για δες:










13.10.13

Μηλόπιτα 1-2-3-4


Ψιτ! Εσένα λέω! Ναί, ναι, εσένα: την πολυάσχολη με τα εκατό χέρια, που κάνεις χιλιάδες πράγματα ταυτόχρονα, αλλά νομίζεις κατά τα άλλα ότι το να φτιάξεις ένα ωραίο, σπιτικό (και δη μαμαδίστικο) γλυκό είναι άθλος χρόνου και κόπου. Δεν είναι, σου λέω! Μπιλίβ μι.
Αυτή εδώ που σου γράφω είναι μία συνταγή για μία μηλόπιτα, αλλά τί μηλόπιτα: της ευκολίας! Την φτιάχνει η μαμά μου από τότε που ήμουνα παιδάκι, και είναι πολύ αγαπημένη, αλλά αρέσει και σε όσους τη δοκιμάζουν (οπότε μη φοβάσαι πως είμαι υποκειμενική λόγω παιδικών χρόνων και αναμνήσεων και τέτοια).
Το πολύ καλό είναι ότι φτιάχνεται με υλικά που είναι κοινά, και χρειάζεται μόνο ένα μπωλ ανάμειξης για να φτιαχτεί η ζύμη της. Ούτε μίξερ ούτε κατσαρόλες ούτε τίποτα για να πλένεις μετά.
Το όνομά της είναι, προφανώς, εμπνευσμένο από τις δοσολογίες των υλικών (ένα-δύο-τρία-τέσσερα και, πάμε):

  • Ένα φλυτζάνι λάδι (σπορέλαιο, ελαιόλαδο ή και φυτίνη λιωμένη, βούτυρο ή μίξη αυτών- εγώ βάζω συνήθως μισό μισό ελαιόλαδο και σπορέλαιο ή σκέτο σπορέλαιο)
  • Δύο φλυτζάνια ζάχαρη (μπορείς να βάλεις και λίγο λιγότερη, αν θέλεις)
  • Τρία φλυτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
  • Τέσσερα αυγά και τέσσερα μήλα μάλλον μεγάλα (κομμένα σε μικρά ή μικρότερα κομμάτια, ανάλογα με το αν θέλεις να φαίνεται μετά το ψήσιμο το μήλο ή να λιώσει μαζί με τη ζύμη-πάντως όχι τριμμένο)
  • Κανέλα μπόλικη (βάλε σίγουρα ένα κουταλάκι)

Η εκτέλεση έχει ως εξής:
Παίρνεις ένα μεγάλο μπωλ και ανακατεύεις όλα τα υλικά μαζί με ένα ξύλινο κουτάλι.
Βάζεις το μίγμα σε ένα ταψί (καλύτερα όχι σε φόρμα του κέικ), βουτυρωμένο και αλευρωμένο, και ψήνεις στους 180 βαθμούς Κελσίου για περίπου 45 λεπτά, μέχρι να πάρει ένα ωραίο χρυσοκαφέ χρώμα. Αυτό ήταν!
Σερβίρεις με ζάχαρη άχνη και κανέλα ή παγωτό βανίλια ή σαντιγύ άγλυκη ή με μαρμελάδα (βερύκοκο, ας πούμε) ή και σκέτη.
Τρώγεται πολύ ωραία καυτή, ζεστή, χλιαρή, κρύα. Όλες τις ώρες.
Σημειώσεις: Προαιρετικά, μπορείς να προσθέσεις, εκτός της κανέλας, και μοσχοκάρυδο, τζίντζερ και γαρύφαλλο, επίσης ξηρούς καρπούς-τα καρύδια της πηγαίνουν πολύ-, σταφίδες ή και κομματάκια σοκολάτας. Επίσης, μπορείς να τη φτιάξεις και με άλλα φρούτα, όπως ας πούμε αχλάδια ή και με κομπόστα ροδάκινο. Είναι ωραία όπως και νά 'χει!




29.9.13

Οι λωτοί της Ελπίδας


Υπάρχουν φορές που έχω όρεξη και έμπνευση και θέλω να ράψω κάτι περίτεχνο και καινούριο και προσεγμένο, και υπάρχουν άλλες φορές, που θέλω ακριβώς το αντίθετο. Είναι πολλές αυτές οι φορές οι τελευταίες, οφείλω να ομολογήσω.
Είχα, που λες, ένα ύφασμα, το οποίο προορίζονταν να γίνει υποκάμισο ανδρικό. Αλλά δεν του βγήκε. Φαίνεται πως η μοίρα του ήταν να γίνει φούστα σουρωτή (όχι κλαρωτή). Με ρίγες ανάγλυφες σε αποχρώσεις του ροζ και του βεραμάν, ήταν πιο αρμόζον, δε νομίζεις;
 Το όλο κόνσεπτ στην ευκολία είναι το εξής: Κόβεις δύο ορθογώνια παραλληλόγραμμα, ένα για εμπρός και ένα για πίσω. Τα σουρώνεις (άνευ μπύρας και αλκοόλ γενικότερα, μα με τρυπώματα), τα ενώνεις στη μία πλαϊνή μεριά, και σε αυτό ακριβώς το σημείο σου έρχεται το δίλημμα: να φτιάξω φερμουάρ (μία τέτοια έχω φτιάξει εδώ και εδώ) ή να βάλω τούνελ με λάστιχο; Το διαβολάκι στα δεξιά μου μου είπε ότι πρέπει να βάλω λάστιχο να τελειώνω, αλλά το αγγελάκι από την άλλη πλευρά επέμενε ότι το λάστιχο δεν είναι το φρόνημο πράγμα να κάνω, γιατί είναι ογκώδες, και καθόλου μα καθόλου κομψό. Έτσι, διχασμένη ανάμεσα στην ευκολία και στην ομορφιά, ικανοποίησα και τα δύο (νομίζω). Έπεσε το μάτι μου κάπου στο διαδίκτυο (δυστυχώς δε μπορώ να βρω το λινκ τώρα, είχε και φωτογραφίες με τη διαδικασία) σε ένα τουτόριαλ για το ράψιμο φούστας, στην οποία δεν υπήρχε φερμουάρ, αλλά λάστιχο μόνο στο πίσω μέρος της φούστας. Δηλαδή, μπροστά φαίνεται ένα κανονικό ζωνάκι φούστας, ίσιο και επίπεδο, αλλά πίσω υπάρχει ένα τούνελ από το οποίο περνάει το λάστιχο και σφίγγει. Μπρίλιαντ!, σκέφτηκα.
Λοιπόν, για να μην τα πολυλογώ, η διαδικασία αποδείχτηκε τελικά πιο μπελαλίδικη από ό,τι να έφτιαχνα ένα φερμουάρ και να τελείωνε εκεί η υπόθεση. Επιπρόσθετα, δεν είχα στενό λάστιχο στις προμήθειές μου και έβαλα ένα φαρδούτσικο, το οποίο, φυσικά, τώρα είναι στριμωγμένο και γυρισμένο εκατό φορές μέσα στο τούνελ, και έχει γίνει ογκώδες και όχι πολύ όμορφο, πρέπει να ομολογήσω. Τέλος πάντων, η φούστα έγινε καλή, φοριέται άνετα, αλλά αυτό με το λάστιχο δύσκολα το ξανακάνω: φερμουάρ και πάλι φερμουάρ, σου λέω.
Με τούτα και με κείνα, το περασμένο Σαββατοκύριακο πήγαμε εκδρομή στην Ελπίδα, τη μαμά της φίλης μου της Κικής. Φάγαμε (πάρα πολύ, ευτυχώς υπήρχε το λάστιχο και μου έδωσε έναν αέρα), και κάπου μεταξύ τυρού και αχλαδίου, βγήκαμε έξω και βγάλαμε αυτές τις φωτογραφίες στον φροντισμένο κήπο με τους λωτούς και τα ρόδια. Το λάστιχο στη μέση κατάφερα και το έκρυψα με το ζακετάκι που πέφτει πάνω του, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Δες με, στον κήπο της Ελπίδας, να προσπαθώ να (μην) κόψω λωτούς για να θυμηθώ να μην ξεχάσω (ή κάτι τέτοιο), και ρόδια για το γούρι του όλου.